Louis SACN 2021

Op zondag 29 maart trokken Steffi en ondergetekende hun stoute schoenen aan om eens een ander parcours te lopen dan normaal.
We vertrokken langs de 'ijzeren draad' Nederland in, wat al een avontuur op zich is, want reizen naar het buitenland zijn nog altijd niet toegelaten. Maar ja, eigenwijs is ook wijs!
De eerste oerbossen die we tegenkwamen waren moerasbossen waar zelfs vossen, everzwijnen en wolven het te nat vinden. Als je van de verhoogde weg afsukkelde, had je een probleem! Op sommige plaatsen stond het water tot aan ons weggetje. Daarna kwamen we in een wei waarin oerossen ronddwaalden en waar we meermaals moesten rennen met een op hol geslagen kudde achter ons aan, de stieren voorop (en daar zijn getuigen van!). Door de weide liep een moerasrivier die niet te overbruggen was, omdat je vooraf niet wist hoever je ging wegzakken in de blubber. Gelukkig hadden onze voorouders de rotsen die van de bergen gevallen waren in de modderbrij gerold. Hoe ze dat precies gedaan hebben is voor mij een raadsel. Maar ze liggen er! (zie foto)
Een beetje verder moesten we over een gammel bruggetje de wilde (berg)rivier over. Met wat balanceerwerk lukte dat wonderwel.
Toen we bijna bij onze autootjes waren, moesten we nog een waterpartij trotseren van zes meter breed. Ikzelf kan maar 4 meter springen, Steffi kon misschien verder?
Gelukkig hadden er al meer mensen voor deze plas gestaan en ze hadden boomstammetjes, balken en planken bijeen gezocht om een soort pad/loopplank te creëren, maar, zoals je weet, hout drijft! Het was dan ook, als je op een plank stond, niet helemaal zeker of die boven water zou blijven. Dan deden we het maar snel, zoals in een rivier vol krokodillen: als je maar snel genoeg van de ene krokodil naar de andere springt, kan je ook ongehavend aan de andere kant geraken.

Kortom: het was weer eens een aangenaam loopje. En dit nog wel in onze eigen Limburgse Kempen.
Louis